به گزارش آذرتیتر، از گذشتههای دور، به یادگار گذاشته و گفتهاند، وقتی دلی برای دل دیگری بتپد و با همت مضاعف برای بهثمر رساندن تلاشهای دیروز و امروز همراه گردد؛ هر غیر ممکنی، ممکن میگردد و هر یخی، آب. بهگونهای که حتی سردی زمستان و سرمای روزگار نیز نمیتواند در قبال تابش خورشید وار لحظههای مزیّن گشته با محبت دوران نوجوانی و جوانی، هنرآموزی و دانشآموزی، موجآفرینی مهر دیرینه، صداقت و دوستداشتنهای صادقانه، علمآموزی، نقش و حماسهآفرینی تاب آورد و موج مهرآفرینیاش را با مهر پاسخ ندهد... آری اینبار نیز مهر دل هنرجویی از هنرجویان دهههای ۶۰ و ۷۰ هنرستان شهید رجایی شهر ملقب بهنام نامی شهر اولینها تپید و با رنگ همت و تلاش برای بههمرساندن دوستان و هنرجویان سی و اندی سال پیش به یکدیگر، تجلیل و قدردانی از معلمان و درسآموزان لحظات شیرین و بهیادماندنی دوران تحصیل چهار ساله در این هنرستان همراه شد و جلوهای مانا بر روز زینتیافته بهنام نامی علی، سالروز تولد شیر مردان و مرد مردان علی علیهالسلام، روز پدر و مرد سالجاری بخشید و رنگی بسیار نیک و زیبا بر آن پاشید. بهگونهای که حتی سردی و سرمای دیماه نیز نتوانست مانع از اجرای به نحو احسن این رویداد و اتفاق بهیادماندنی و بهنظرم اولین رویداد خودجوش و برخاسته از مهر و شعف درونی دویست و اندی هنرجوی قدر شناس و شایسته در سطح خود شود. جزئیات بیشتر را از زبان این هنرجوی الکتروتکنیک دیروز هنرستان شهید رجایی، مهندس امروز و مترجم بیشاز بیست و پنج جلد کتاب بهزبانهای انگلیسی، آلمانی و فرانسوی بشنویم....
احمد جعفری از هنرآموزان رشته برق - الکتروتکنیک سال ۱۳۶۵ و از بانیان اصلی برگزاری این حرکت خاطرهساز در خصوص چگونگی ایدهپردازی برای برپایی چنین همایش باشکوه و بهیادماندنی اظهار میدارد: فروردین و اردیبهشت امسال، با ۲،۳ نفر از دوستان خود گروهی تشکیل دادیم و بهمناسبت فرا رسیدن روز معلم و پاسداشت، قدردانی و تجلیل از معلمان، دبیران و اساتید ۳۷ سال پیش خود که در هنرستان شهید رجایی به مدت چهار سال در مسیر کسب علم و دانش، رشد و بالندگی، روشنگر تاریکخانه اندیشه و ذهنمان گشتند، بر آمدیم و در این راستا یک گروه چند نفره در فضای مجازی تشکیل دادیم و در ابتدای این حرکت ۲۰ نفر بودیم و بعد با استقبال دوستان تعدادمان ۵۰ نفر شد و رفتهرفته با معرفی دوستان به همدیگر تعدادمان به ۲۵۰ نفر رسید و خوشبختانه در سالروز ولادت امام علی علیه السلام، روز پدر و مرد با مشارکت، همت جمعی و تیمی همدورهایها و دوستانمان بهنحو احسن برگزار شد و شیطنتهای دانشآموزی و هنرآموزی، دوستیهای صادقانه و خاطرات تمامی روزهای دوران تحصیلی را بار دیگر در قلبهایمان زنده ساخت و یکروز خاطرهانگیز و بهیادماندنی دیگر را برایمان خلق کرد و بعد از چندین سال، وجد و نشاط، خوشحالی و حس فوقالعاده و وصفناپذیر نشسته بر چهره هر یک از دوستان و اساتیدمان شوق دیدار مضاعف در دلمان بر افروخت و اگر بگویم از سر همین شدت اشتیاق برای دیدار مجدد دوستان و معلمان، خوشحالی و این حس عالی ایجاد شده در قلب و وجودم یک هفته بود که خواب درست و حسابی نداشتهام، اغراق نکردهام.
تابش مهر هنرآموزان دیروز، یخ هوای امروزمان را شکست
محمد حاجی سقطی از اساتید و معلمان وقت این هنرستان در تبیین بیشازپیش این گام نخست و اتفاق بسیار نیک که با حضور هنرجویان رشتههای برق - الکتروتکنیک و صنایع شیمیایی دهههای شصت و هفتاد، معلمان، مدیران و ناظمان پیشین و فعلی هنرستانهای شهید رجایی و وحدت در سالروز ولادت حضرت علی علیه السلام در سالن تجلای هنرستان وحدت برگزار شد و با مدیریت شایسته و گروهی احمد جعفری، جعفر اسدزاده و عبدالله باقی، تصویری بسیار زیبا از یک فضای معنوی سرشار از وجد و نشاط، صمیمیت وصفناپذیر و شیرین شکلگرفته از بازسازی همان شیطنتهای معروف دانشآموزی و هنرآموزی، دقایق بهیادماندنی و خاطرهساز از یک دیدار و وصال بعد از فراق ۳۶,۳۷ ساله ۲۵۰ هنرجو، معلم، مدیر و ناظم را به رشته تصویر و قلم کشید و بهحق تابش مهر در آن، یخ هوای را شکست، میگوید: این همایش و دورهمی شایسته و عالی بعد از سی و اندی سال دوری و جدایی ناشیاز سالهای پس از فراغت تحصیلی همکلاسیها و همدورهایهای هنرستان شهید رجایی با تشکیل گروه این هنرستان و همراهی، همت و تلاش چند روزه آنان برای تداومبخشی بهروابط دوستانه قدیمی و حفظ این حلقه ناگسستنی، آشنایی نزدیک و بیشازپیش و دیدار مجدد یاران پر مهر دیرین و قدیمی با یکدیگر، بازسازی و احیای خاطرات خوش باهمبودن، ثانیههای ارزشمند و مانای مزین به عمر کوتاه و در حال گذر دوران تحصیل و علمآموزی در کنار دوستان هممدرسهای و همکلاسی و پاسداشت روز پدر و جایگاه پدران ملبس بهکسوت معلمی بر پا شد و جای قدردانی دارد. فراتر از همه، نخست باید شکر خدای متعال را بر جای آوریم و شاکر باشیم که اغلب هنرجویان و دانشآموختگان این هنرستان و دیگر هنرستانهای فنی کشور در امور مختلف عالی فنی و حرفهای توانستهاند با فعالیت در بخشهای خصوصی، دولتی و صنعتی و جایگیری در کرسیها و سمتهای عالی یا ادارههای مهم کشور عزیزمان، موفقیتهای چشمگیری را کسب نمایند و بهیقین، حصول این امر مرهون تلاشهای بیوقفه، بیشائبه و تأثیرگذار تکتک تلاشگران و معلمان عرصه خطیر آموزش و پرورش، تعلیم و تربیت صحیح اساتید و دبیران متخصص و با تجربه، دلسوز و همت و شایستگی خود جوانان برومند و خانوادههای محترمشان میباشد و بهحق، مایه افتخار و مباهات همگی است. البته ناگفته نماند اغلب هنرآموزان ۳۶,۳۷سال پیشمان، امروز یا بهمقام بازنشستگی نائل آمدهاند، یا در شرف بازنشستگی قرار دارند و عدهای نیز در حال ورود به دوره دوم ۳۰ ساله خدمت خود میباشند و از درگاه خداوند متعال، صحت، سلامت وجود و توفیق روزافزون همراه با عمر با عزت برای تمامی هموطنان، هنرآموزان و دانشآموختگان و خانوادههای گرامیشان را مسئلت مینماییم.
بعضی از داشتهها رنگ کهنگی بهخود نمیگیرند
جابر رضوانی از هنرآموزان وقت هنرستان شهید رجایی بهنمایندگی از جمع هنرجویان دهههای ۶۰ و ۷۰ رشتههای برق - الکتروتکنیک و صنایع شیمیایی، همکلاسیهای قدیمی و یاران دیروز این هنرستان که بعد از چهار دهه، دیدار دوباره آنها مایه دلگرمی هر یک از دوستان، همکلاسیها و همدورهایهای حاضر در جمع بود و موجی از برق شادی و نشاط را در چشمان مشتاق به برگزاری این رویداد بهیادماندنی راه انداخت، در توصیف بیشازپیش این رویداد ابراز میدارد: بهیقین که این اتفاق شیرین، یک دورهمی ساده برای ما نیست و بازگشت بهبخشی از هویتمان محسوب میشود. بازگشت بهروزهاییکه در عین ساده بودنشان، لبریز از صمیمیت و صداقت بودند و میتوان گفت رویداد امروز، تجدید دیدار با انسانهای فرهیختهای است که زندگی، محبت و وجودشان ناآشنا با فضا و دنیای مجازی بوده است. در این روز نیک از سال که بهنام پدر نامگذاری شده، حضور هر یک از دوستان قدیمی که امروز خود بهعنوان پدر، نماد دانایی، صبر و آیندهسازی هستند، در کنار معلمان وقت که هر یک از آنها، ملائکی از جنس انسان برایمان بودند و در طول چند سال تحصیل در هنرستان، بیهیچ توقعی، راه زندگی، سعادت و عاقبت بهخیری را برایمان نشان دادند و در زمانیکه خودمان را باور نداشتیم با مهربانی، سختگیریِ از سر دلسوزی و ایمانی که به ما داشتند، مسیر زندگی بسیاری از ما را روشن ساختند. بهگونهای که بهجرئت میتوان گفت اگر امروز قدمی جلوتر ایستادهایم و تحقق رؤیایی را در دل میپرورانیم و چراغی در ذهنمان روشن است، همگی نشأتگرفته از همان نوری استکه آن اساتید فرهیخته، سالها پیش در کالبد و روحمان افروختهاند و منور و مشتعل به نور علم و دانش خود ساختهاند، و چه مبارک روزی برای تجدید این دیدار و شیرینیهای وصفناپذیر آن انتخاب شده است. روزیکه مزیّن بهنام مبارک مولایمان حضرت امیرالمؤمنین علی ابن ابیطالب (ع) - معلمی که نام وی با عدالت، جوانمردی، اخلاق و صد البته پدری، گره خورده است و بسیار شاکریم که این مجال و فرصت نصیبمان گشتهاست تا در چنین روزیکه بهنام علی، روز پدر و مرد نامگرفته از تمامی انسانهای شایسته و تأثیرگذار در مسیر رشد، تربیت و تعالیمان که همواره بیادعا و بیصدا در کسوت، مقام پدر و معلم در لحظهلحظه عمرمان همچون سایه با ما بوده و بهمثال کوه استوار مایه دلگرمی و پشتگرمیمان بودهاند، قدردانی کنیم.
هر چند، شاید امروز پس از سالها تلاش در عرصه خطیر علمآموزی، گَرد خستگی و پیری ناشیاز گذر عمر، زمان و سختی روزگار را بر چهره بعضی از دبیران و اساتید وقت خود دیدیم. اما جای توضیح دارد که آنان همواره برای ما همان معلمان صبور چند سال پیش هستند که در لحظهبهلحظه زندگیمان نقش بسزایی را ایفا نمودهاند. نقشی که در بسیاری از موارد، فراتر از آموزش چند درس ساده بوده است. زیرا آنها برای ما فقط معلم نبودهاند و ما اولین درس احترام، مسؤولیتپذیری، ایثار، گذشت، صبر بر مصائب، پیروزی بعد از شکست و مهمتر از همه آزادگی و انسانیت را از محضر همین اساتید و معلمان فرا گرفتهایم و امروز حضور گرم و ارزشمند هر یک از آنان در این جمع، برای ما فقط یک دیدار ساده نیست و بازگشت به ریشههایی است که ما را برای امروز تربیت کرده و ساختهاند. بهعبارتی این رویداد، دیدار مجدد با دبیران و معلمان ارزشمندی است که در برهه زمانی خاص مسیر تربیتی، رشد و بالندگی، نه تنها خواندن و نوشتن، بلکه انسانیت و انسان بودن، درست دیدن و درست ایستادن را به ما آموختهاند و بیشک جایگاه امروزی هر یک از ما مرهون نگاه، کلام و دلسوزی معلمانی است که فرصت علمآموزی در عرصههای مختلف تحصیلی را داشتهایم و میتوان یادآور شد که برگزاری این اتفاق خوب بعد از ۳۰,۴۰ سال دوری از یکدیگر، سبب شد تا با مرور خاطرات خوش و بهیادماندنی تحصیلی و جوانیمان، متوجه ارزشمند بودن پیوند دوستی خود با یاران دیرین و همهنرستانیهایمان باشیم و این پیوند گسستناپذیر را ارج نهیم و بیشازپیش متوجه باشیم که بعضی از انسانها، محبتها،داشتهها و روزها رنگ فراموشی و کهنگی بهخود نمیگیرند، درست مثل همین دوستان، دبیران و اساتید حاضر در این جمع. زیرا شاید آنان، خود بهسبب عشق به تدریس و شعلشان، متوجه نباشند که در طول سالیان تحصیلمان چهقدر وقت، زمان و انرژی حاصل از بزرگی دلهایشان را برای ما صرف کردهاند و با رفتار و گفتار تأثیرگذار شان چه اثر عمیقی در زندگی تکتک ماها داشتهاند و به این شعر و سخن مانای شهریار؛ «چالیش آدین گلنده رحمت اؤخونسون سنه، دونیادا سندن قالان آخیرده بیر آد اؤلور» مصداق عینی بخشیدهاند و جا دارد از اساتید فرهیخته آسمانی شده که هماکنون در جمع ما نیستند، یادی کنیم و هزاران فاتحه و درود بر ارواح والایشان نثار کنیم.
از جمله؛ زنده یادان خسرو برهان؛ معاون فنی، زینالعابدین مجتهدی، جمال اصنام، منوچهر ارژنگی، فرهنگ؛ دبیر فنی و آزمایشگاه برق، فرشباف؛ دبیر فیزیک، میرحیدر صالحیان؛ دبیر شیمی که فرزندش میرحبیب صالحیان در مراسم حضور داشت، قاسمی؛ دبیر زبان، نافعی؛ دبیر فارسی، حاج عمران، قادر ایمانیزاده؛ دبیر فنی و معاون آموزشی، علمشاهی؛ مسؤول انبار، حبشی؛ دبیر ریاضی، جابری؛ دبیر فیزیک، روحی؛ ریاضی، سرتیپی؛ دفتردار، طهماسبی، فتحعلیزاده، انباردار و محمد نسبی؛ سرایدار هنرستان بیوک آقا؛ نگهبان کارگاه و حاج غلامعلی شاعر و دیگر اساتید آسمانی شده که همواره با شیطنتهای دانشآموزی موجب مکدر شدن خاطرشان میشدیم و آنان در برابر اذیتهای ما صبر میکردند یا ترجیح میدادند چند ساعتی تحویلمان نگیرند و جوابهای سربالا دهند و ما را متوجه خطاهایمان سازند.
از اینروی، در این اندک مجال، بر خود وظیفه و لازم میدانم افزونبر قدردانی از بانیان و برگزارکنندگان این رویداد بهیادماندنی از جمله؛ احمد جعفری، جعفر اسدزاده و عبداللّه باقی که با تلاشها و محبتها، پیگیریهای مجدانه و حوصله مثالزدنیشان، برپایی بهنحو احسن این دورهمی ارزشمند را ممکن ساختند، از صمیم قلبمان از مساعدتها، همکاریها و حمایتهای ریاست آموزش و پرورش ناحیه ۲ تبریز، مدیریت فعلی هنرستان شهید رجایی در برگزاری این همایش فراموشنشدنی نیز قدردانی کنیم و پیام و تشکر تمامی همشاگردیهایمان را تقدیمشان سازیم. البته نباید فراموش کنیم که در کنار همبودن امروزمان، نتیجه همت، مساعدت و همراهی گروهی دوستان حاضر در این دورهمی است و امیدواریم این گردهمایی، به یک دیدار کوتاه صرف منتهی نگردد و نقطهعطف و بهانهای برای حفظ و زنده نگهداشتن روابط دوستانه و قدردانی از یکدیگر باشد و هر آن بر ما یادآوری کند که از کجا آمدهایم و توسط چه کسانی تربیت شدهایم.
دوران تحصیلی از ماندگارترین فصلهای زندگی هر انسان است
جهانگیر بیرامی؛ مدیر هنرستان شهید رجایی تبریز نیز با بیان اینکه دوران تحصیلی، فقط مختص گذر سالها نیست و مجموعهای از خاطرههای مانا و همواره زنده در اذهان و دلها را شامل میشود؛ زنگهای کلاس، خندههای ساده، استرسهای امتحانی و امید به فردا را بخشی از این روزهای ماندگار و تکرارناشدنی میداند و در خصوص برگزاری این اقدام ابتکاری هنرآموزان قدرشناس این هنرستان، اظهار میدارد: دوران تحصیل که پایههای اصلی دانش، دوستی و شخصیت در این دوران شکل می گیرد، یکی از ماندگارترین فصلهای زندگی هر انسان است و در عین زود گذر بودنش، خاطراتش تا سالها در ذهنها باقی میماند و رد پای بر جایمانده از دوستیها، تلاشها و لحظههای سپریشده و ساختهشده در کنار هم، همواره در گوشهای از قلبهایمان حک شده و مانا میگردد و در عین کوتاه بودنشان، آثارشان در زندگی همیشگی شده و خاطراتشان، چراغ راه آینده میشود. در این میان، چه زیبا که این هنرستان برای هنرآموزانمان، فقط محل درس خواندن نبوده است و محلی بوده که هنرآموزانش برای واقعیتبخشی به رؤیاها و تحققشان بهخوبی فرا گرفتهاند که چگونه باید دستها، اندیشهها و تفکراتشان را با هم، همسو و همگام سازند و برای همیشه خاطرات شیرین روزهای تحصیلی خود در دوران جوانیشان را ماندگار نمایند.
بهگونهای که امروز با افتخار میتوانیم بگوییم ما فقط درس نخواندیم و در کنار درسخواندنمان فرا گرفتیم که خلق کنیم و هرگز روزهای سپریشده همراه با تلاش، خلاقیت و رفاقت را از یادمان نبریم و یک تصویر مانایی از دوران تحصیل در هنرستان، جرقههای تلاش، مهارتآموزی و شکلگیری آینده شغلی و خاطراتشان را ترسیم نماییم و در کنار کشف استعدادهایمان در هنرستان، مهارتهایمان را رشد دهیم و خاطرههایی را بسازیم که شیرینیشان برای همیشه طعم مانای شیرینی میدهد و خوشبختانه نیز رشته برق، از جمله رشتههای تحصیلی بود که با فراگیریاش یاد گرفتیم چگونه از دل سیمها و جریانها بگذریم و آینده خود را بسازیم و با مرور روزهای همراه با تلاش، خطا و یادگیری، خاطرات ماندگار در دلها و ذهنهایمان، روزهایمان را روشنتر نماییم. چون ما در این هنرستان، فقط درس نخواندیم و ساختن، وصل کردن و روشن نگهداشتن را یاد گرفتهایم و یقین داریم که روشنی این روزها و خاطرهها هیچ وقت، رنگ خاموشی به خود نخواهد گرفت. زیرا ما با تحصیل در این رشته که بهحق از دورههای ماندگار مهارت آموزی، تلاش و آماده شدن برای ورود به دنیای کار هر یک از ماها محسوب میشود، ساختن آیندهای روشن از جرقههای کوچک کلید خورده در کلاسهای برق را فرا گرفتهایم و رؤیاهایمان را تحقق بخشیدهایم.
انتهای پیام /
مریم خدابخش